Vid S. Žigon: NA ISTOKU

NA ISTOKU

Na iskonskom istoku
gdje trepere stabla višnje
sve je daleko ali nikad
nije bilo tako blizu.

Na iskonskom istoku
gdje nema hljeba ali ima
votke na usnama glada
i tuge izrisuje se osmijeh.

Na istoku iskonskom
mrtve duše sahranjuju
žive a onda idu da se
okupaju u crno more.

Tamo negdje istočno
od istoka još ima vatre
ali je crna kao boja
krumpira ispod peke.

Istočno je tamo gdje
prestaju snovi i počinje
java uz noći vječito bijele
i drhtanje zraka na pijaci.

Na istoku gdje sunce
nikad ne zalazi valja
samo iskonsko ime
kao Istok ili Svemir.

Sve ostalo pa i nada
umire na zapadu i to
brzinom suncokreta
kao smrknutog sunca

na obali koju su napustile
sjenke i gdje majka
još uvijek pere rublje
na iskonski način

u svetoj rijeci bez imena.